opis

Kompozycja abstrakcyjna niesymetryczna, z polem środkowym wypełnionym równomiernie geometrycznymi motywami, utworzonymi z zestawiania stycznych ze sobą, zróżnicowanych wielkością prostokątów oraz odcinków, z wpisanymi wewnątrz mniejszymi prostokątami. Kontury wszystkich figur to linie pionowe i poziome. W latach 60. XX wieku rytmiczny, geometryczny wzór prowadzący do asymetrii stał się częstym schematem kompozycji wpisujących się do nurtu abstrakcji geometrycznej. Bieżące zjawiska artystyczne obserwowane w sztukach plastycznych znalazły szczególne zastosowanie w kilimie - tkaninie dwustronnej identycznej po obu stronach, w której wątek całkowicie pokrywa osnowę. W kilimie płochowym układ nitek wątku zbija się płochą (rodzaj podłużnej deski), przez co wzór posiada równe (nieząbkowane) przejścia rysunku. Autorka wykorzystała właściwości techniczne kilimu płochowego, tworząc układ kompozycyjny zbudowany na linii konturowej. Umiejętność tkania Maria Łaszkiewicz wyniosła z domu rodzinnego na Litwie. Studia artystyczne podjęte w Rydze, kontynuowane w Monachium, rozszerzyła w Paryżu, gdzie odbyła kurs rysunku w Académie de la Grande Chaumière. Dodatkowo studiowała rzeźbę w pracowni prof. Antoine Bourdelle’a. Następnie, po przyjeździe do Warszawy założyła w swojej pracowni na Bielanach Doświadczalną Pracownię Tkactwa Artystycznego ZPAP, której była kierowniczką. Uczestniczka prestiżowych międzynarodowych wystaw konkursowych, m.in. XII Triennale, Mediolan 1960; kolejno: I, II i III Biennale Tkaniny, Lozanna 1962, 1965, 1967. Laureatka złotego medalu AID (American Institute of Interior Designers) w 1963, w Nowym Jorku za tkaninę dekoracyjną własnego wykonania.
Monika Kowalczyk