opis

Lucjan Kintopf (1898-1979) polski twórca – projektant tkanin i mebli, architekt wnętrz; pedagog. Studia artystyczne ukończył dyplomem w Państwowej Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, w 1929. Od 1928, przez 10 lat był dydaktykiem warszawskiej uczelni. Utalentowany projektant i twórca tkanin żakardowych, wprowadził technikę żakardowską, od ponad stu lat powszechnie stosowaną w przemyśle, do programu studiów artystycznych. Traktował tę technikę jako narzędzie kształtowania unikatowego dzieła sztuki. W 1926 był w gronie założycieli Spółdzielni Artystów „Ład” i w pierwszych latach istnienia był jej dyrektorem. Spółdzielnia spełniła bardzo istotną rolę w rozwoju polskiego wzornictwa. Wpłynęła znacząco na charakter wnętrz w instytucjach państwowych i w prywatnych domach. W okresie międzywojennym Lucjan Kintopf, wraz z członkami „Ładu”, uczestniczył w tworzeniu wielu reprezentacyjnych wnętrz. Jego żakardy znalazły się m.in. w pomieszczeniach polskich placówek dyplomatycznych i Sejmu Drugiej Rzeczypospolitej. Były prezentowane na licznych wystawach w Polsce i bardzo wielu wystawach sztuki polskiej poza granicami. Był wynalazcą, który łączył talent artystyczny z uzdolnieniami technicznymi. W latach 30. zaprojektował model krosna klawiaturowego, które pozwalało artystom na samodzielne realizowanie projektów bez pomocy specjalisty-tkacza i znacznie skracało czas poświęcony na projektowanie. Wynalazek, opatentowany w 1938, prezentował na Wystawie Światowej w Nowym Jorku, w 1939. Po drugiej wojnie wykładał na Wydziale Sztuki Wnętrza i Rzeźby w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, a w latach 1950-1956, w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, na Wydziale Wzornictwa Włókienniczego. Pracował jako ekspert przy kwalifikacji projektów dla przemysłu włókienniczego. Projektował i tworzył tkaniny, projektował meble, zajmował się architekturą wnętrz, niejednokrotnie we współpracy z żoną – Haliną Karpińską-Kintopf. Charakter żakardowej tkaniny ładowskiej ukształtowały doskonałe pomysły współzałożyciela Spółdzielni i bezsprzecznego mistrza żakardu, Lucjana Kintopfa. Dla artysty, tak jak i pozostałych członków „Ładu”, w procesie twórczym najistotniejsze było odpowiednie dobranie materiału, techniki i ornamentu. Wykonane na wysokim poziomie warsztatowym tkaniny zdobiły salony i gabinety ważnych osobistości. W latach dwudziestolecia międzywojennego w realizacjach członków „Ładu”, tak jak u niemalże wszystkich ówczesnych polskich twórców, dominował styl art déco. Rytmiczna kompozycja tej żakardowej makaty z ornamentyką w układzie szachownicowym, w której obok naprzemiennych geometrycznych i zygzakowatych wzorów występują stylizowane i uproszczone motywy roślinne, utrzymane w odcieniach żółtozielonych, perłowoszarych i ugrowo-złotych oddaje umiejętne czerpanie inspiracji z tradycyjnej polskiej sztuki ludowej i łączenie jej z art-decowską stylizacją. Do dziś nie jest pewne jej autorstwo. Ofiarodawca żakardu jego autorstwo przypisuje Lucjanowi Kintopfowi. Wersja ta jest poddawana w wątpliwość ze względu na zastosowany materiał. W zachowanych przekazach artysta nie jest wymieniany, jako projektant tkanin jedwabnych. Warte uwagi jest, że z kolei jego żona Halina, tworzyła w jedwabiu znacznie częściej od pozostałych członków Ładu.
Bratumiła Leligdowicz