Karta

następna karta poprzednia karta więcej opcji przejdź do udostępniania wizerunków
Pochodząca z lat 50 XX w suknia była własnością Teresy Roszkowskiej i ozdobiona została dopinaną na guziki wstawką z futra małpy 
Choć futra z małp i goryli noszono już w XIX wieku to największą popularnością cieszyły się w latach 30 XX w za sprawą słynnej włoskiej projektantki mody Elsy Schiaparelli Uważano je wówczas za niezwykle nowoczesne odważne i wyrafinowane Z powodu zagrożenia wyginięciem gatunku moda na tego typu futra minęła bezpowrotnie
Teresa Roszkowska 19041992 była cenioną malarką i scenografką teatralną jedną z barwniejszych postaci życia artystycznego Warszawy okresu przed i powojennego
W latach 193436 Teresa Roszkowska była studentką scenografii na Wydziale Sztuki Reżyserskiej w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej w Warszawie W 1955 r za osiągnięcia w dziedzinie scenografii teatralnej i filmowej otrzymała nagrodę państwową II stopnia w dziedzinie plastyki z kolei w 1969 r Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki II stopnia w dziedzinie scenografii Ostatnia scenografia wg jej projektu powstała w 1978 r na potrzeby Teatru Nowego w Łodzi 
Roszkowska ubierała się nietuzinkowo Będąc niezwykle oryginalną i stylową artystką projektowała i wykonywała stroje również na własny użytek Nierzadko przerabiała też kreacje kupione u największych paryskich krawców Liczący kilkadziesiąt pozycji inwentarzowych zespół odzieży i archiwaliów ikonograficznych po Teresie Roszkowskiej trafił do Centralnego Muzeum Włókiennictwa w ŁodzibrMarta Galik
dodaj do zamówienia
Dodano do zamówienia

Suknia codzienna

data powstaniaXX. 50
miejsce powstaniaPolska
technikaszycie maszynowe
materiał jedwab , jedwab sztuczny, wełna zgrzebna, futro z małpy
wymiary56,0 cm x 119,0 cm
prawa autorskiedomena publiczna
numer inwentarzaCMW 11044/O/1247

opis

Pochodząca z lat 50. XX w. suknia była własnością Teresy Roszkowskiej i ozdobiona została dopinaną na guziki wstawką z futra małpy. Choć futra z małp i goryli noszono już w XIX wieku, to największą popularnością cieszyły się w latach 30. XX w. za sprawą słynnej włoskiej projektantki mody, Elsy Schiaparelli. Uważano je wówczas za niezwykle nowoczesne, odważne i wyrafinowane. Z powodu zagrożenia wyginięciem gatunku, moda na tego typu futra minęła bezpowrotnie. Teresa Roszkowska (1904-1992) była cenioną malarką i scenografką teatralną, jedną z barwniejszych postaci życia artystycznego Warszawy okresu przed- i powojennego. W latach 1934-36 Teresa Roszkowska była studentką scenografii na Wydziale Sztuki Reżyserskiej w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej w Warszawie. W 1955 r. za osiągnięcia w dziedzinie scenografii teatralnej i filmowej otrzymała nagrodę państwową II stopnia w dziedzinie plastyki, z kolei w 1969 r. Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki II stopnia w dziedzinie scenografii. Ostatnia scenografia wg jej projektu powstała w 1978 r. na potrzeby Teatru Nowego w Łodzi. Roszkowska ubierała się nietuzinkowo. Będąc niezwykle oryginalną i stylową artystką projektowała i wykonywała stroje również na własny użytek. Nierzadko przerabiała też kreacje kupione u największych paryskich krawców. Liczący kilkadziesiąt pozycji inwentarzowych zespół odzieży i archiwaliów ikonograficznych po Teresie Roszkowskiej trafił do Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi.
Marta Galik