opis

Kompozycja z abstrakcyjną, wertykalną formą - rozczłonkowaną, obejmującą rząd rytmicznie powtarzanych, zbliżonych do owali plam. Rytmowi i geometryzacji form towarzyszy malarskie potraktowanie kolorystyki, ze smugami przenikających się barw. Młodzieńcza praca Krystyny Wojtyny-Drouet zapowiada istotne cechy jej twórczości – spontaniczność budowania formy, eksponowanie techniki tkackiej, jako czynnika, który kształtuje walory plastyczne kompozycji, malarskie traktowanie tkackiego surowca – ręcznie przędzionej i przez artystkę barwionej wełny, z bogatym zniuansowaniem odcieni uzyskanych z naturalnych barwników. Krystyna Wojtyna-Drouet (ur. 1926) studiowała w Akademii Sztuk Plastycznych w Warszawie. Wśród nauczycieli wymienia profesorów Eleonorę Plutyńską, Marka Włodarskiego, Mieczysława Szymańskiego a także Wandę Szczepanowską. W 1953 uzyskała dyplom w pracowni profesor Eleonory Plutyńskiej. W swej twórczości połączyła talent malarza z biegłością i wyrafinowaniem w operowaniu tkackim warsztatem. Jest współtwórczynią fenomenu nazwanego przez międzynarodową krytykę polską szkołą tkaniny. Jej gobeliny były prezentowane w prestiżowych salach ekspozycyjnych Europy i innych kontynentów. Była w grupie polskich twórców, którzy uczestniczyli w pierwszym Biennale internationale de la tapisserie w Lozannie, w 1962 (później jeszcze dwukrotnie, w 1969 i 1971). Tkaniny artystki były pokazywane w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi – na 2 i 6 Międzynarodowym Triennale Tkaniny (1975 i 1988) na wystawach indywidualnych (1971 i 2006), a także uczestniczyły wielokrotnie w przekrojowych wystawach współczesnej polskiej tkaniny artystycznej organizowanych przez muzeum. Poczynając od pierwszej wystawy, uczestniczyły w kolejnych 13 edycjach Ogólnopolskiej Wystawy Tkaniny Unikatowej (Łódź, 1978-2016)
Katarzyna Biłas