opis

Typowy w twórczości Krystyny Wojtyny-Drouet motyw postaci ludzkiej, tym razem w kompozycji z czterema kobietami, z których jedna – na pierwszym planie, pośrodku - trzyma niewielką parasolkę nad głową, jakby osłaniała się przed deszczem. Sylwetki zostały sprowadzone do układu uproszczonych zgeometryzowanych plam. Wątki z barwionej naturalnymi barwnikami wełny wypełniają motywy smugami barw, nadając plamom bogactwo subtelnie zróżnicowanych odcieni i tworząc wysmakowaną kolorystycznie kompozycję. Gruba nierównomiernie ręcznie przędziona wełna tworzy fakturę grubego ziarna na powierzchni gobelinu. Krystyna Wojtyna-Drouet (ur. 1926) studiowała w Akademii Sztuk Plastycznych w Warszawie. Wśród nauczycieli wymienia profesorów Eleonorę Plutyńską, Marka Włodarskiego, Mieczysława Szymańskiego a także Wandę Szczepanowską. W 1953 uzyskała dyplom w pracowni profesor Eleonory Plutyńskiej. W swej twórczości połączyła talent malarza z biegłością i wyrafinowaniem w operowaniu tkackim warsztatem. Jest współtwórczynią fenomenu nazwanego przez międzynarodową krytykę w drugiej połowie XX w. polską szkołą tkaniny. Jej gobeliny były prezentowane w prestiżowych salach ekspozycyjnych Europy i innych kontynentów. Była w grupie polskich twórców, którzy uczestniczyli w pierwszym Biennale internationale de la tapisserie w Lozannie, w 1962 (później jeszcze dwukrotnie – w 1969 i 1971). Poczynając od pierwszej wystawy, tkaniny artystki uczestniczyły w kolejnych 13 edycjach konkursowej Ogólnopolskiej Wystawy Tkaniny Unikatowej (Łódź, 1978-2016). Były pokazywane w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi – na 2 i 6 Międzynarodowym Triennale Tkaniny (1975 i 1988) na wystawach indywidualnych (1971 i 2006). Uczestniczyły także wielokrotnie w przekrojowych wystawach współczesnej polskiej tkaniny artystycznej organizowanych przez muzeum.
Katarzyna Biłas