opis

Prezentowany obiekt to długa, lekko rozszerzana suknia. Została uszyta z wzorzystego bistoru i pochodzi z 1972 r. Syntetyczna dzianina, z której wykonano tę kreację, królowała w polskiej modzie lat 70. XX w. Produkcja bistoru ruszyła w pierwszych latach dekady w Zakładach Tekstylno-Konfekcyjnych „Teofilów”, a w ich w skład wchodziły zarówno zakłady dziewiarskie, jak i odzieżowe: Zakład Dzianin w Łodzi, Zakłady Przemysłu Konfekcyjnego „Latona” w Ozorkowie, Zakłady Przemysłu Konfekcyjnego „Dandys” w Łodzi oraz Zakład Konfekcyjny „Teomina” w Krotoszynie. Bistor stał się kontrpropozycją dla zagranicznej krempliny, która na Zachodzie zdobyła popularność dekadę wcześniej. Często nazywano go krempliną, ale pomimo podobnych cech, różnił się od niej pod względem technologicznym. Popularność obu dzianin spowodowana była głównie praktycznymi właściwościami – nie gniotły się, nie wymagały prasowania i łatwo się je prało. Kremplina pojawiła się w Polsce na początku lat 70. XX w. i początkowo pochodziła z importu. W podobnym czasie ruszyła polska produkcja, a w 1972 r. na rynku pojawił się bistor, produkowany przez „Teofilów”. Moda na suknie z syntetycznych dzianin była tak duża, że szyto z niej również długie, wieczorowe kreacje, przeznaczone na karnawałowe bale i przyjęcia. Suknia ze zbiorów Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi jest uszyta z modnego wówczas bistoru i jest ciekawym przykładem trendów tego okresu.
Aneta Dmochowska