Karta
Kompozycja
| Nazwa | Wartość |
|---|---|
| tytuł | "Dokąd idziesz" (Quo Vadis?) z cyklu "Anonimy" |
| twórczyni/twórca | Kulka Lilla |
| data powstania | XX. 1985 |
| miejsce powstania | Polska - Kraków |
| technika | gobelin, montaż, szycie |
| materiał | wełna, płótno lniane, gaza bawełniana, metalowy stelaż (drut) |
| wymiary | 233,0 cm x 100,0 cm |
| prawa autorskie | CMW - właścicielem praw |
| numer inwentarza | CMW 14210/W/1477 |
opis
Prace z cyklu „Anonimy” zapoczątkowały wieloletnią opowieść o bólu i samotności człowieka, prowadzoną przez Lillę Kulkę. Motyw postaci ludzkiej to nieodłączny element twórczości artystki. Stale obecna, nieokreślona figura przedstawiana jest w grupie, tworząc złożoną, monumentalną instalację o rzeźbiarskim charakterze. Pozornie anonimowe dla odbiorców sylwety powstały z myślą o konkretnych osobach, dzięki czemu działania artystki zyskują intymny wymiar. Temat wyalienowania jednostki ze społeczeństwa pojawia się również w cyklu „Ślady”.
Lilla Kulka kształciła się na dwóch uczelniach: Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie w 1972 roku uzyskała dyplom z wyróżnieniem z malarstwa i tkaniny pod kierunkiem Stanisława Teisseyre’a i Magdaleny Abakanowicz. Do wykonania swoich prac artystka używa naturalnych materiałów tj. len, bawełna, wełna, konopie, sizal. Szorstkie w dotyku włókna uwydatniają strukturę wielkoformatowych układów. Do prac z serii „Anonimy” niekiedy zostają włączone fragmenty mundurów wojskowych. Gama barwna prac jest zazwyczaj stonowana, ograniczona do naturalnych, często ziemistych odcieni. Jednak obiekty z końca lat 70. XX wieku zawierają akcent nasyconego koloru. Artystka zajmuje się także działalnością pedagogiczną, m.in. prowadzi Pracownię Tkaniny Artystycznej w krakowskiej ASP.
Laureatka wielu prestiżowych nagród (wybór): medal na 2 Międzynarodowym Triennale Tkaniny Artystycznej (Łódź 1975), dwie Nagrody Główne w konkursie „Tkanina Roku” (Kraków 1979, 1980), Nagroda 1 stopnia Rektora ASP w Krakowie (2000).
Monika Kowalczyk







