opis

Abstrakcyjna kompozycja złożona z pionowych linii przeciętych w połowie szerokości diagonalnymi ciemnymi pasami. Zgaszone indygo wypełnia umieszczone w centrum „cienie”, z których górny ma mniejszą szerokość. Dodatkową linię podziału stanowią przyszyte w regularnych odstępach czarne kępki wełny. Ponadto kompozycję dynamizuje silny kontrast tonalny pomiędzy bielą tła a szaro-granatowymi smugami. Stopień nasycenia koloru przypomina efekt farbowania wełny czy sizalu naturalnymi barwnikami, jaki tkaczkom udawało się uzyskać. Sztuka wybarwienia włókna - szczególnie naturalnego - w intensywnym odcieniu indygo jest niezwykle trudna i wymaga lat doświadczeń. Działalnością w zakresie farbiarstwa zajmowała się m.in. Wanda Szczepanowska, siostra Eleonory Plutyńskiej. Swobodna struktura gobelinów Hanny Czajkowskiej wynika z umiejętności warsztatowych artystki, studentki prof. Eleonory Plutyńskiej w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Podobnie jak większość wychowanek mistrzyni - wskrzesicielki tkactwa ludowego, wykonywała tkaniny bezpośrednio na krośnie, korzystając jedynie z orientacyjnego szkicu, bez użycia dokładnego kartonu. Nieodłącznym elementem tkackich kompozycji Czajkowskiej jest ich impresyjny, wyraźnie malarski charakter. Oprócz tkaniny (dyplom na Wydziale Tkaniny w 1956 roku) studiowała również malarstwo u prof. Marka Włodarskiego. W latach 1957-1990 była kierownikiem artystycznym produkcji tkackiej ręcznie wykonywanych gobelinów, kilimów i dywanów w ramach działalności Cepelii (Centralnego Związku Rękodzieła Ludowego i Artystycznego). Pracownik dydaktyczny w zakresie tkactwa na uczelniach wyższych w Holandii, Kanadzie i Nowym Jorku. Laureatka wielu nagród i wyróżnień, stypendystka Ministra Kultury (2005).
Monika Kowalczyk