opis

Marian Stępak (1957-) absolwent Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Dyplom uzyskał 1984 w pracowni malarstwa prof. Stanisława Borysowskiego. Jest profesorem Wydziału Sztuk Pięknych UMK – od 1995 pracuje w Zakładzie Plastyki Intermedialnej, kieruje Pracownią Ikonosfery. Artysta jest autorem kilkudziesięciu wystaw indywidualnych w czołowych galeriach w Polsce i za granicą. Pośród licznych ekspozycji zbiorowych ma w swym dorobku udział w organizowanym przez Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi Międzynarodowym Triennale Tkaniny (2013) i Ogólnopolskich Wystawach Tkaniny Unikatowej oraz Ogólnopolskiej Wystawie Miniatury Tkackiej. Jest twórcą działań performatywnych i autorem instalacji. Tworzy obiekty, w których wykorzystuje tekstylia – zwykle starą zużytą odzież; często i chętnie posługuje się dzianinowymi częściami garderoby. Obleka je na abstrakcyjnie ukształtowane płyty, starannie komponuje. Ze wzorów na użytkowych tekstyliach tworzy swoje nowe, własne układy, intrygujące pod względem plastycznym kompozycje, nawiązujące do grafiki, wystudiowane kolorystycznie. Nie zaciera pamięci o pierwotnej funkcji wykorzystanych przedmiotów. Pozostawia ślady zużycia – plamy, uszkodzenia. Jest w jego twórczości narracja o upływie czasu i przemijaniu. Jednocześnie przewrotnie, w zaskakujących formach, obiekty Mariana Stępaka petryfikują przejawy minionej codzienności. W 1991 Marian Stępak zainicjował działalność niezależnej toruńskiej galerii „Nad Wisłą”, która w 2016, z około 200 wystawami, świętowała 25-lecie istnienia. Galeria prezentuje różnorodne wystawy i działania artystyczne – jest otwarta zarówno na klasyczne dyscypliny sztuki jak i na instalacje, prace site-specific, happening i performance. Marian Stępak jest kuratorem większości wystaw i działań w galerii. W 1992 artysta współuczestniczył w powołaniu Fundacji Praktyk Artystycznych „i...”, organizującej „Ogólnopolskie Spotkania Twórców” i „Wystawy Wielkanocne”. „Głowa maskotki”, miniatura Mariana Stępaka, to kompozycja utworzona z dzianinowej dziecięcej zabawki – pingwina. Dzianina z korpusu zabawki została płasko naciągnięta na prostopadłościenną ramę, głowa, skrzydło i stopa tworzą relief. Przedmiot będący niegdyś dziecięcą zabawką, zdemontowany i ponownie uformowany na geometrycznej bryle, utracił swe pierwotne cechy, jego elementy tworzą teraz barwny przestrzenny układ, na granicy abstrakcji. O dawnej funkcji przypomina głowa maskotki.
Ewa Matłaszewska