opis

Tłoczony w brązie, złocony monogram (ozdobny znak graficzny, utworzony ze splecionych ze sobą liter, najczęściej inicjałów) Mikołaja II Romanowa, ostatniego cara Rosji. Urodzony 18 maja 1868 r. jako najstarszy z sześciorga dzieci cara Aleksandra III. Po śmierci ojca późną jesienią 1894 r. został ogłoszony następcą tronu, przy czym do koronacji doszło dopiero po dwóch latach. Niedługo potem ożenił się z Alicją Heską – Darmstadt, która po konwersji na prawosławie zmieniła imię na Aleksandra. Mieli razem pięcioro dzieci, cztery córki i jednego syna, chorego na hemofilię Aleksego. Od początku swojego panowania Mikołaj II kontynuował politykę swego ojca, np. przymierze z Francją. Sprowokował wojnę z Japonią (1904-1905) dla zamaskowania problemów wewnętrznych przed Rosjanami. Podczas rewolucji 1905-1907 r. został zmuszony do wydania tzw. manifestu październikowego oraz do zwołania Dumy Państwowej i reformy państwa. Uważano go m. in. za władcę niezdecydowanego i niezdolnego do władzy, podatnego na dworskie intrygi i wpływy innych osób, np. Grigorija Rasputina. W 1917 r. został zmuszony do abdykacji – wraz z rodziną przebywał w areszcie domowym najpierw w Carskim Siole, potem w Tobolsku i w Jekaterymburgu. Tam wszyscy członkowie rodziny carskiej zostali zamordowani przez bolszewików w nocy z 16 na 17 lipca 1917 r. Ich szczątki odnaleziono w 1991 r., a osiem lat później Rosyjski Kościół Prawosławny dokonał ich kanonizacji.

Agata Śródkowska