opis

Kompozycja figuralna, z umieszczoną centralnie, ujętą syntetycznie, siedzącą postacią Mojżesza. Sylwetkę Proroka budują zgeometryzowane plamy z rytmicznie powtarzanymi linearnymi motywami, wynikającymi z techniki tkackiej – pionami oplotów na osnowie w brodzie Mojżesza, łukami dobijanych grzebykiem naprzemiennych wątków w jego długiej szacie. W udzielonym w latach 60. XX w. wywiadzie artystka mówiła, ze lubi w tkaninie tematykę religijną – „temat … pozwala operować fantastycznymi płaszczyznami szat, skrzydeł, promieni”. Krystyna Wojtyna-Drouet, odnosząc się do tradycji ikonografii, ze swobodą i fantazją sięga do różnych warsztatowych zabiegów i eksponuje tkacki wymiar kompozycji, cyzeluje kształt i barwę motywów. Krystyna Wojtyna-Drouet (ur. 1926) studiowała w Akademii Sztuk Plastycznych w Warszawie. Wśród nauczycieli wymienia profesorów Eleonorę Plutyńską, Marka Włodarskiego, Mieczysława Szymańskiego a także Wandę Szczepanowską. W 1953 uzyskała dyplom w pracowni profesor Eleonory Plutyńskiej. W swej twórczości połączyła talent malarza z biegłością i wyrafinowaniem w operowaniu tkackim warsztatem. Jest współtwórczynią fenomenu nazwanego przez międzynarodową krytykę polską szkołą tkaniny. Jej gobeliny były prezentowane w prestiżowych salach ekspozycyjnych Europy i innych kontynentów. Była w grupie polskich twórców, którzy uczestniczyli w pierwszym Biennale internationale de la tapisserie w Lozannie, w 1962 (później jeszcze dwukrotnie – w 1969 i 1971). Poczynając od pierwszej wystawy, tkaniny artystki uczestniczyły w kolejnych 13 edycjach Ogólnopolskiej Wystawy Tkaniny Unikatowej (Łódź, 1978-2016). Były pokazywane w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi – na 2 i 6 Międzynarodowym Triennale Tkaniny (1975 i 1988) na wystawach indywidualnych (1971 i 2006). Uczestniczyły także wielokrotnie w przekrojowych wystawach współczesnej polskiej tkaniny artystycznej organizowanych przez muzeum.
Katarzyna Biłas