opis

Wzorzysta tkanina dekoracyjna o charakterystycznym, romboidalnym układzie ornamentu. Wykonana techniką przebierania, splotem płóciennym rypsu osnowowego. W wyniku techniki tkania powstaje tkanina podstawowa (wiążąca) o splocie płótna. Właściwy ornament – charakteryzujący się ukosami, układającymi się w romby i ukośne, łamane linie – tkaczka wybiera ręcznie w trakcie tkania za pomocą listewki. Powstają duże motywy geometryczne. Specyficzną cechą tego typu tkanin jest ich rozluźniona struktura. W miejscach wzoru posiadają luźno przerzucone grupy nitek wątku, pod i nad pewnymi partiami osnowy. Niezbyt ścisłe tkanie powoduje, że nitki wzoru łatwo się strzępią. Właśnie od słowa „strzępić” – w brzmieniu gwarowym „sejpać” – etymologia ludowa wywodzi nazwę sejpak. Tkaniny te pełniły funkcje dekoracyjno-użytkowe (odświętne nakrycia łóżek, stołu) oraz obrzędowe ( wchodziły w skład wiana panny młodej, owijano nimi niemowlę do chrztu, w czasie uroczystości weselnych państwo młodzi klękali na rozłożonym sejpaku, przyjmując z rąk rodziców błogosławieństwo. Tkanina charakterystyczna dla pogranicza polsko-litewskiego; dawniej bardzo popularna, obecnie w zaniku. Wykonana na „Ogólnopolski Konkurs – Tkanina Ludowa”, Białystok 2013
Lidia Zganiacz