opis

Prezentowana suknia spacerowa datowana jest na przełom XIX i XX w. Belle Epoque to czas wielkich zmian w modzie, w szczególności w stroju kobiecym. Tiurniury odeszły powoli w zapomnienie, suknie stały się bliższe ciału, gorsety – choć coraz częściej krytykowane – nadal ściskały kobiece brzuchy. Ideałem damskiego ciała stały się krągłe biodra i pośladki oraz bujny biust. Ten podkreślano w stanikach sukni wszelkiego rodzaju marszczeniami, zakładkami i falbankami, tworząc tzw. gołębią pierś. Spódnice sukni były długie, rozkloszowane i powłóczyste, a każda kobieta uzupełniała swój wizerunek bogato zdobionym kapeluszem, rękawiczkami, małą torebką, a wiosną i latem – parasolką. Wraz z rozwojem bogatej burżuazji, coraz więcej pań mogło sobie pozwolić na modną kreację, którą można było kupić również w wielkich domach towarowych w Anglii, Francji czy w Niemczech. Trendy modowe prezentowano w magazynach modowych, takich jak „Harper’s Bazaar” (1867), „Vogue” (1892) czy „Delineator” (1873), które w drugiej połowie XIX w. zyskały na popularności. W zamożnych kręgach damy mogły sobie pozwolić na wiele sukni, z których każda była zarezerwowana na inną okazję. W ciągu dnia kobiety przebierały się kilkukrotnie, zmieniając suknie poranne na dzienne, spacerowe, wizytowe, wieczorowe i balowe. Składająca się z dwóch części suknia ze zbiorów Centralnego Muzeum Włókiennictwa w kolorze butelkowej zieleni jest przykładem sukni spacerowej. Stanik od góry wykończony został charakterystyczną dla tego okresu stójką, marszczenia w talii oraz falbana na piersi tworzą modną wówczas gołębią pierś, rękawy o szerszej formie z bufkami eksponują ramiona. Spódnica została uszyta w kształcie odwróconego kielicha, o lekko wydłużonej z tyłu linii. Całość przyozdobiono ciemnozieloną jedwabną taśmą oraz koronkową pasmanterią z doszytymi cekinami, koralikami i strasami.
Anna Grala