opis

Prezentowana bluzka wieczorowa, to obiekt pochodzący z przełomu lat 70./80. XX wieku. Ubrania wykonane z błyszczących, metalicznych tkanin były jednym z trendów mody ery disco lat 70. XX w. Forma bluzki nawiązuje do lat 80. kojarzonych z przesadą, kiczem i brakiem umiaru – tak w optycznym deformowaniu sylwetki, jak w przypadku zdobieniu całości. Cekinami nazywamy niewielkie, kolorowe, cieniutkie blaszki lub plastikowe krążki z dziurką do przewleczenia nici. Źródeł nazwy doszukiwać możemy się w określeniach wywodzących się z jęz. arabskiego – tu: sikka, jak i z włoskiego – zecchino, gdzie obydwie nazwy mają związek z systemem monetarnym. Wszywane w stroje cekiny wybite z drogocennych kruszców, były manifestacją statusu majątkowego. W przypadku umieszczania na elementach ubioru rzeczywistych monet, ułatwiały handel, pełniąc funkcję skarbonek. W latach 20. XX w., po odkryciu grobu króla Tutenchamona i ujawnienia skrywanych w nim kosztowności, świat oszalał na punkcie Starożytnego Egiptu. Ukazane wówczas królewskie szaty miały lśniącą powierzchnię dzięki obszyciu ich płaskimi metalowymi krążkami. Egiptomania zawładnęła światem, a inspiracje nią nasyciły kino, mode, architekturę. Cekiny zaczęto wytwarzać z żelatyny, były więc kruche i nietrwałe, a ozdabiane nimi stroje nie mogły być prane, ze względu na rozpuszczalność surowca tak w wysokiej temperaturze, jak i w wodzie. Współcześnie znane nam cekiny to zasługa Herberta Liebermana, pracującego dla Eastman Kodak, który wykorzystał octan celulozy, z którego produkowane były klisze dla Kodaka, do wybicia ww. ozdób. Dziś wytwarzane są plastiku, co wpływa na ich znikomą wagę i cenę. Cekiny stosuje się do zdobienia zazwyczaj damskich strojów ludowych hiszpańskich, cygańskich czy polskich. Stosowane są w kostiumie scenicznym, teatralnym, operowym czy baletowym. Regularnie wracają do łask w przypadku strojów wieczorowych i balowych, jak i codziennych, gdzie w formie chociażby aplikacji zdobią damskie swetry i bluzki.

Marta Galik