opis

W latach 20. XX wieku coraz częściej w nowych mieszkaniach miejskich zaczęły pojawiać się osobne pomieszczenia przeznaczone na pralnie. Na ogół znajdowały się na najwyższym piętrze, a nieodłącznym elementem ich wyposażenia, oprócz kotłów i chochli, była tara służąca do prania ręcznego. Dzięki uchwytom znajdującym się w tylnej części, można było wygodnie zaczepić ją o balię. Pranie nie było jednak procesem prostym, dla ułatwienia należało uprzednio namoczyć bieliznę w miękkiej letniej wodzie z dodatkiem salmiaku i terpentyny, oraz użyć odpowiedniego rodzaju mydła; najlepsze było twarde - ziarniste białe lub żółte.
Joanna Fijoł