opis

Zwyczaj zawieszania w domu kropielniczki miał pomagać domownikom i gościom żyć w świadomości, że w codzienności życia objawia się i działa Bóg. W Starym Testamencie napisano: "Słuchaj Izraelu, Jahwe jest naszym Bogiem - Jahwe jedyny. Będziesz miłował twojego Boga /.../ Niech pozostaną w twym sercu te słowa, które ja ci dziś nakazuję. /.../ Wypiszesz je na odrzwiach swojego domu i na twoich bramach /../" (Księga Powtórzonego Prawa 6, 4-9). Żydzi rozumieli te słowa dosłownie, więc na odrzwiach domów mocowali mezuzy - podłużne pudełka zawierające karteczki z powyższym tekstem "Słuchaj Izraelu...". Wytworzyło to pobożny zwyczaj dotykania tych świętych słów podczas wchodzenia i wychodzenia z domostwa. Żydzi, również po przyjściu do domu, dokonywali rytualnego obmycia rąk. Obie te praktyki dały podstawy do pojawienia się później w kościołach chrześcijańskich kropielnic z wodą święconą. Każdy wierny, wchodząc do świątyni, powinien był zanurzyć rękę w kropielnicy i przeżegnać się znakiem krzyża na pamiątkę oczyszczenia wodą chrztu świętego. Ta kościelna praktyka rozwijała się jednak nadal i z kościołów zaczęła wkraczać do mieszkań. Zwyczaj ten nie wszędzie przyjął się powszechnie, ale w Łodzi jeszcze w połowie XX wieku występował praktycznie w każdym domu. Kropielniczka wisząca na wodę święconą, którą prezentujemy to odlew z cyny. Zawiera w sobie bogatą symbolikę: w górnej części krzyż przepasany wieńcem, z wspartą o niego kotwicą, i kielichem z prawej. W górnej części posiada uszko do zawieszania na gwoździu. Pod spodem umieszczony jest pojemnik na wodę święconą.
Anna Dąbrowicz