opis

Janina Tworek-Pierzgalska po roku 1975 niemalże powróciła do czarno-białych, dramatycznych w wyrazie realizacji, w których dominowała czerń. Podporządkowana pionowej osi symetrii kompozycja o graficznym charakterze, z kolistym polem umieszczonym centralnie otoczonym formami nawiązującymi do fantastycznego pejzażu, ze spływającymi z góry lekko pofalowanymi liniami i przenikającymi przedstawienie wąskimi, ułożonymi horyzontalnie plamami, przypominającymi bliki na powierzchni wody, utrzymana w kilku odcieniach niebieskiego, szarego, brunatnego, czerni i kremowobiałego, jest jednym z nielicznych gobelinów z tego okresu, w których artystka wprowadziła kolor. Wieloplanowość w obrębie jednej płaszczyzny i jej kontrastowanie wobec linii barwą, transformowanie i umiejętność oddania skomplikowanej budowy świata natury, pozostawiające jednocześnie miejsce na dopełnienie formy wyobraźnią odbiorcy, zawarte w tej kompozycji są znamienne dla niepowtarzalnej i jakże ujmującej formuły wypowiedzi wykreowanej przez Janinę Tworek-Pierzgalską.
Bratumiła Leligdowicz