opis

Kompozycję dywanu Jolanty Owidzkiej wypełnia płaska jasna plama, zbliżona do owalu, kształtem przypominająca rybę – z poprzecznymi odcinkami i biegnącymi wzdłuż liniami, przechodzącymi w odgałęzienia o kształcie wąskich pasów. Długie runo z ręcznie przędzionej wełny tworzy specyficzną fakturę tkaniny, wpływa na zachowanie światła i w unikalny sposób niuansuje kolory. Jolanta Owidzka wykorzystuje możliwości techniki i właściwości surowca, dla uzyskania oryginalnego artystycznego wyrazu współczesnego dzieła sztuki. Kobierzec o takiej kompozycji pokazała w 1960 w warszawskiej Zachęcie, na wystawie indywidualnej. W dywanach prezentowanych na tej ekspozycji, uznanej za przełomową dla polskiej tkaniny artystycznej, krytyka dostrzegła jedną z pierwszych manifestacji „polskiej szkoły tkaniny”. W drugiej połowie 1962 miała miejsce wystawa indywidualna Jolanty Owidzkiej w Muzeum Historii Włókiennictwa (obecnie Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi). „Flądra” była na niej prezentowana.
Jolanta Owidzka (ur. 1927) studiowała w krakowskiej i warszawskiej Akademiach Sztuk Pięknych. Jest uczennicą Tadeusza Kantora, Marka Włodarskiego, Mieczysława Szymańskiego, Eleonory Plutyńskiej. Artystka jest w grupie twórców polskiej szkoły tkaniny, odnoszących spektakularne sukcesy międzynarodowe w latach 60. i 70. XX w. Uczestniczyła w 1 Biennale Internationale de la Tapisserie w Lozannie, w 1962 (następnie także Biennale w 1965 i 1971). Odniesionym wówczas sukcesom towarzyszyło uczestnictwo w długiej serii prezentacji polskiej tkaniny artystycznej w prestiżowych galeriach Polski i świata. Tkaniny artystki były wielokrotnie pokazywane w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi – na wystawach indywidualnych (1962, 1971, 1977, 2007), na Międzynarodowym Triennale Tkaniny (1972, 1975, 1978, 1981, 1988, 1998, 2004) a także na przekrojowych wystawach polskiej tkaniny artystycznej XX w. Ważną częścią dorobku artystki są liczne monumentalne realizacje gobelinowe do wnętrz użyteczności publicznej w Polsce i za granicą.
Katarzyna Biłas