opis

Długość damskiej garderoby przez wieki pozostawała niezmienna. Do I wojny światowej długość spódnicy określona była do czubków butów, odsłanianie kostek uznawano za nieprzyzwoitość. Lata 20. XX w. ukazywały już damskie łydki, a w przypadku odważniejszych pań – kolana, co uznano za największą rewolucję w historii mody damskiej. Od tego momentu długość kobiecych strojów pozostaje ruchoma i zmienia się w zależności od lansowanych na dany sezon stylu. Kolejnym przełomem w modzie było pojawienie się w połowie lat 60. XX w. długości mini w postaci spódniczek sięgających połowy uda, a nawet wyżej. Kult młodości rozpowszechniający się we wszystkich dziedzinach życia, rewolucja seksualna i eksponowanie ciała, doprowadziły do uczynienia mody zjawiskiem powszechnym i masowym. W 1965 r. długość mini zaprezentowali na swych pokazach angielska projektantka, Mary Quant i francuski krawiec, Andre Courreges. Do dziś nie rozstrzygnięto, kto jako pierwszy zaprezentował mini światu. Do łask mini powróciło w modzie damskiej dopiero w połowie lat 80. XX w. i trwało przez około dekadę. Mini wymagało – i wymaga – nienagannej sylwetki i zobowiązuje do odpowiedniej prezencji (tj. chodzenia, siadania, nachylania się). Prezentowany obiekt powstał w 1 poł. lat 90. XX w. Zastosowane do jego uszycia syntetyki, maksymalnie podkreślały sylwetkę.
Marta Galik