opis

Pochodząca z lat 70. XX wieku sukienka uszyta została z syntetycznej dzianiny maszynowej, drukowanej w modny wówczas wzór kwiatowy. Kwiaty inspirowały twórców tkanin już w starożytności. Przez całe tysiąclecia zdobiły tkaniny w formie malunków, haftów, wykorzystywano je jako kompozycje batików, motywy koronek, ornamentów, aplikacji czy druków. XVIII w. przyniósł przełom w procesie wytwarzania wzorzystych tkanin. W XIX w. udoskonalony został proces barwienia tkanin i przenoszenia na nie najróżniejszych wzorów. Nadruk oparty o motyw niewielkich kwiatów traktujący na całej powierzchni tkaniny nazwano „łączką”. W 2 poł. XIX w. dzięki wynalezieniu anilinowych barwników, poszerzono możliwości drukowania tkanin o tysiące odcieni. Wówczas wzory kwiatowe (i nie tylko) drukowano także na podłożach innych niż stosowane dotąd płótno bawełniane. Od tej pory „łączki” występowały w najróżniejszych wielkościach i wersjach kolorystycznych, w ujęciu naturalistycznym bądź też stylizowanym. Dla dojrzalszych pań projektowano tkaniny w zawężonej gamie kolorystycznej, bazujące raczej na zestawieniach stonowanych barw i ciemnych kolorów. W Polsce ubrania z tkanin syntetycznych upowszechniły się w l. 60., w kolejnej dekadzie świeciły tryumfy. Ogromną popularność zawdzięczały niebywałym właściwościom – nie gniotły się, nie odkształcały, szybko schły, gdyż w trakcie prania wchłaniały niewiele wilgoci. Były odporniejsze na ścieranie czy rozciąganie. Oprócz wielu zalet, miały też szereg wad jak np. nieprzepuszczalność powietrza, co zwiększało potliwość użytkownika, czy choćby wywoływanie podrażnień skóry poprzez ich pocieranie o ciało ludzkie, a także mocno się elektryzowały, przez co „przylepiały się” do skóry. Fakt, że tkaniny syntetyczne powstały w laboratoriach jako materiały wytworzone z substancji chemicznych, czyli nieistniejących w naturalnym świecie, wpłynął na ich przystępniejszą cenę i dostępność na rynku. Oczywiście krajowe syntetyki odbiegały jakością od zachodnich odpowiedników.
Marta Galik