opis

Pończochy to część damskiej garderoby okrywająca nogę od wysokości uda, aż po stopę. Mogą różnić się między sobą fakturą (gładka, wzorzysta, ażurowa, przezroczysta, kryjąca, matowa, błyszcząca etc.), kolorami, splotami, rodzajem włókna, z którego są wykonane i grubością (mierzoną w DEN, to oznacza masę przędzy w gramach). Choć wywodzą się ze stroju męskiego, w dzisiejszych czasach są częścią damskiej garderoby. Podtrzymywane są za pomocą podwiązek, specjalnego pasa z klipsami, gorsetu, a także dzięki elastycznej manszecie (znajdujący się na obwodzie pas wykańczający pończochę u góry) lub pokryciu manszety od wewnątrz po obwodzie silikonowymi paskami (tzw. pończochy samonośne). Początkowo pończochy produkowane były z bawełny i jedwabiu. Rewolucją było wprowadzenie na rynek pończoch nylonowych w 1940 r., które mimo iż odznaczały się dużo większą żywotnością niż te pierwsze, to niestety nie były rozciągliwe (stąd charakterystyczny szew z tyłu nogi), w grę wchodziła produkcja w określonych rozmiarach. Polskim odpowiednikiem nylonu był stylon, a na opakowaniach rodzimych wyrobów widniało: „pończochy damskie stylonowe oczka nielecące”. Wprowadzenie włókien syntetycznych do produkcji wyrobów pończoszniczych spowodowało, że odznaczały się one dużo większą ciągliwością, dopasowywały się praktycznie do każdej nogi, zniknął z tyłu nogi szew, a i rozmiarów było znacznie mniej. W latach 60. XX w. modelka Twiggy wylansowała modę na kolorowe rajstopy. Szał na kolorowe podkolanówki, pończochy i rajstopy nastąpił w latach 70. XX w. Moda na spódniczkę mini wyparła z rynku pończochy na rzecz wspomnianych wcześniej rajstop. W Stanach Zjednoczonych od użytkowania pończoch kobiety odeszły ok. 1975 r., w Europie znacznie później, zwłaszcza w bloku państw komunistycznych. W Polsce zaprzestano produkcji stylonów w 1987 r.
Marta Galik