opis

Pochodzący z lat 30. XX w. kołnierz o bardzo nowoczesnym wyglądzie, nawiązywał do panującego wówczas w sztuce stylu art deco (1919-1939). Jego oszczędna, aczkolwiek niezwykle efektowna forma, bazując na jednym z modniejszych wówczas zestawień kolorystycznych: czerni z bielą, musiała być wyrazem nie lada dyscypliny. Ta odnosiła się zarówno do stylu „noszenia się” w przypadku osoby go użytkującej, jak również do cierpliwości i pokory osoby go wytwarzającej i wyszywającej ręcznie godzinami szklaną słomkę (koraliki). Kołnierze przypinane do ubrań, z praktycznego punktu widzenia, były łatwiejsze do utrzymania w czystości niż, gdyby były montowane w strojach na stałe. Popularne były nie tylko w męskich koszulach czy w dziecięcych fartuszkach szkolnych, ale też w stroju damskim – zarówno dziennym jak i wieczorowym. Są jednym z tych dodatków do ubioru, które diametralnie zmieniają wygląd. Kołnierze były, są i będą jednymi z ważniejszych elementów montażowych ubiorów przeznaczonych na górne partie ciała. Stanowią zarówno wykończenie stroju przy podkroju szyi lub dekoltu, jak też są jego niebywałym elementem dekoracyjnym. W formie luźnej, o ile nie stanowią integralnej części z ubiorem, czyli nie są do niego wszyte, są nieocenionym dodatkiem zmieniającym charakter stroju. Spotyka się je współcześnie w modzie damskiej częściej jako biżuteryjne wariacje na temat kołnierzyka niż samoistne elementy ubioru. Karl Lagerfeld, jeden z najbardziej rozpoznawalnych na świecie projektantów mody XX i XXI w., stojący na czele Domu Mody Chanel, Fendi i tworzący pod własnym nazwiskiem, uczynił z nich swój znak rozpoznawalny.
Marta Galik