opis

Suknia spacerowa dwuczęściowa z półhalką w rekreacyjnym charakterze powstała w 1912 r. Bluzka nie została usztywniona fiszbinami, a jej obwód talii był niewielki, zatem użytkowniczka stroju nosiła pod spodem modelujący gorset. Suknie spacerowe były bardzo popularnym strojem kobiecym służącym paniom z dworków i miast do przechadzek, przejażdżek powozami jak też do składania wizyt towarzyskich. W skład kompletnego stroju, poza wygodną suknią, wchodził oczywiście kapelusz, rękawiczki, pantofle i parasolka. Spacery i jazda konna były jedynymi dopuszczalnymi aktywnościami fizycznymi dobrze urodzonych kobiet w końcu XVIII w. Wtedy też zaczęto używać do szycia sukien spacerowych tkanin odzieżowych bawełnianych drukowanych, bądź też ręcznie malowanych w desenie. Zmiany obyczajowe XIX w. w połączeniu z zyskującymi na popularności łyżwami i nartami oraz wynalazki techniki dziewiętnastego stulecia jak np. zyskujący na popularności rower, doprowadziły do znaczących zmian w formie dziennego ubioru damskiego, małymi krokami zmierzającego w kierunku wykształcenia się stroju sportowego. Ruchy emancypacyjne kobiet spowodowały ewolucję etykiety, w rezultacie czego kobietom wolno było jeździć na rowerze, grać w krokieta, tenis, golfa. Moda musiała nadążyć za tą ewolucją, a więc stroje musiały być coraz wygodniejsze i odznaczać się większą swobodą ruchów. Pierwsze damskie stroje sportowe były zwyczajnymi, pozbawionymi nadmiaru dekoracji wersjami samych siebie, bez radykalnego uproszczenia kroju. Strój damski sportowy jako taki zaistniał dopiero po I wojnie światowej, do tej pory obowiązywało zestawienie długiej spódnicy z bluzką, lub tzw. strój amazonki, w skład którego wchodziła długa spódnica z żakietem o wydłużonym tyle, pod którym zazwyczaj noszony był gorset o różnym stopniu elastyczności.
Marta Galik