opis

Garnki miedziane były synonimem dobrobytu gospodarzy. Zawieszone pod sufitem, ustawione na półkach w kilku rzędach lub eksponowane w specjalnych szafach, cudownie odbijały światło. Nie dość, że same w sobie były kosztowne, to jeszcze ich utrzymanie kosztowało mnóstwo czasu i pieniędzy. Metal bowiem szybko ciemniał lub zachodził zielonymi naciekami. Usuwanie zabrudzeń i polerowanie było bardzo pracochłonne. Za to w takich garnkach najlepiej udawały się potrawy delikatne, wszelkie sosy i francuskie kremy. Garnki miedziane nagrzewały się szybko, a przy tym długo trzymały ciepło. Miały jednak także wady. Gdy używano miedzianych garnków do smażenia konfitur, miedź nadawała owocom pięknej, „naturalnej” barwy z tym, że taki dżem tracił mnóstwo swoich naturalnych właściwości, gdyż miedź pozbawiała przetworzone owoce witaminy C. Jednocześnie do organizmu dostawało się zbyt dużo tego pierwiastka, co nie zawsze było zdrowe. Stare, świetnie wypolerowane miedziane garnki nadal nadają naszym kuchniom niepowtarzalnego uroku, choć dziś prawie zniknęły z naszych kuchni. Prezentowany rondel z blachy miedzianej, został od wewnątrz ocynowany. Uchwyt wykonano z miedzianego płaskownika, który został rozklepany do grubości 0,1 cm przy rozszerzającym się końcu uchwytu. Zakończono go łukiem ostrym i przewiercono w nim okrągły otwór do zawieszania. Na uchwycie widać puncowane inicjały P.Z. Świadczy to o wspomnianym wcześniej prestiżu gospodarza, którego stać było na tego typu naczynia.
Anna Dąbrowicz