opis

Dywan o abstrakcyjnej kompozycji, z mięsistym długim runem. Kolorystyka szaro-brunatna. Pole tkaniny wypełniają nieregularne pasy o zachodzących na siebie gradientowo odcieniach szarości i ziemistego brązu. W 2/3 szerokości dywan przecina czarna zanikająca na końcach linia, wprowadzając dynamikę i niepokój do stonowanej kompozycji. Projektowanie dywanów jest istotnym elementem aktywności Jolanty Owidzkiej, obecnym w jej twórczości od lat 50. XX w. W 1960 miała miejsce wystawa artystki w warszawskiej Zachęcie. Większość eksponatów stanowiły dywany – o puszystym runie i abstrakcyjnych kompozycjach – zrealizowane w spółdzielniach rękodzieła artystycznego zrzeszonych w Cepelii. Wystawa uznana została za przełomową, wniosła nowe impulsy do myślenia o tkaninie artystycznej. Pamiętając o użytkowych walorach dywanów zwracano uwagę na adaptację sztuki abstrakcyjnej do tekstylnego medium i rozpatrywano tkaniny artystki jako autonomiczne dzieła sztuki.
Katarzyna Biłas