opis

Pochodzący z lat 30. XX w. obiekt idealnie odwzorowuje potrzeby ówczesnych kobiet. Torebka miała być częścią stroju i dopełniać go formalnie. Dobierana była pod względem dopasowania kolorystycznego do pozostałych dodatków. Stanowiła raczej modny detal, w którym miejsce było jedynie na chusteczkę, portmonetkę, pomadkę, grzebyk, może nawet lusterko. Jednak torebki nie zawsze kojarzone były z modą kobiecą. Wieki całe damie przystawało trzymać w dłoni co najwyżej kwiat, rękawiczkę, książkę czy wachlarz. Z punktu widzenia pozycji społecznej i zasad, według których funkcjonowały poszczególne klasy, sprzecznym było w ogóle trzymanie w rękach przez kobietę czegokolwiek. Torbę, niezależnie od wielkości, utożsamiano ze średnim stanem w hierarchii społecznej, a nawet ubóstwem. Kobiety nie dysponowały finansami, więc nie były im potrzebne portmonetki. Sakiewki spotykano w stroju kobiecym w wyjątkowych przypadkach. Torebka, jako znaczący element stroju damskiego, popularność zdobyła dopiero wraz z ruchem emancypacyjnym. W XIX w., wraz ze zwiększająca się liczbą pracujących kobiet, torebka znacznie zwiększa swój rozmiar, bo przecież wychodząca na 8-10 godzin do pracy kobieta, musi mieć ze sobą najpotrzebniejsze rzeczy. W wieku XX, torby przeżyły swój rozkwit jeżeli chodzi o finezję kształtów, zdobień, technik. Noszono wszystko: od kuferków ze skóry, po woreczki retro ze srebra, były tez torby portfelowe, z plastiku, tekstylne, dziergane, lakierowane, duże i małe, koszyczki. Po przemianach ustrojowych w Polsce 1989 r. zauważono tendencję do noszenia plecaka do stroju codziennego, torby chwilowo straciły na popularności. Dziś torba może być synonimem luksusu, określić status majątkowy użytkowniczki. Marta Galik