opis

Obiekt stanowi idealny przykład wykorzystania jedwabiu pochodzącego z czaszy spadochronu wojskowego z II wojny światowej. Prostą w fasonie bluzkę umiejętnie ozdobiono drobnymi marszczeniami i ażurowym, ręcznie wykonanym haftem angielskim. Bluzką określa się górną część damskiej garderoby wierzchniej. Wywodzi się ona z męskiej koszuli, ta z kolei - z tuniki (tunica talaris z rękawami), noszonej w czasach imperium rzymskiego zarówno przez kobiety jak i mężczyzn. Popularna była już w średniowieczu. Koszulę płócienną o prostym fasonie z szerokimi rękawami, wycięciem pod szyją związanym tasiemką lub troczkiem, w modzie damskiej traktowano jako bieliznę. Na co dzień nosiły ją tylko wieśniaczki, pasterki, służebne. Do XIX w. zdobiono ją w stopniu minimalnym, w XVIII w. wykończenia zdobiły hafty. Z biegiem lat do koszuli dodano kołnierz i mankiety, na których panny haftowały swoje inicjały, lub napisy typu „Myślę o Tobie”, które dyskretnie ujawniały kawalerom w trakcie flirtowania. Do wyłonienia się czegoś na kształt bluzki, przyczyniła się moda romantyczna (1830-1850), kiedy to suknię podzielono na dwie różne części – pod względem koloru czy użytej tkaniny, przedzielone w talii paskiem. Wraz z rosnąca aktywnością zawodową kobiet, w stroju damskim wyłoniła się ozdobna w formie bluzka i nieco prostsza spódnica. Niemal jednocześnie powstał kostium, w którym bluzka była najważniejszym dekoracyjnie elementem. Najbardziej strojną była jednak bluzka mody secesyjnej. W XX w. pojawiła się bluzka koszulowa, a w czasach wojen – mundurowa. Zaraz po II wojnie światowej niezwykle popularne były bluzki nylonowe i jedwabne, szyte z czasz spadochronów wojskowych. Bluzki z tego okresu fasonem bardzo często nawiązywały do tych z XIX w. Ich użytkowniczki, chcąc czuć się w nich kobieco, ozdabiały je znowu zakładkami, falbankami, marszczeniami, fantazyjnymi kołnierzykami, pasmanterią, guziczkami, czy haftem. Marta Galik