opis

Bluzką określa się górną część damskiej garderoby wierzchniej. Wywodzi się ona z męskiej koszuli, ta z kolei - z tuniki (tunica talaris z rękawami), czyli odzieży noszonej w czasach imperium rzymskiego zarówno przez kobiety jak i mężczyzn. Była bardzo popularna w średniowieczu. Występowała w roli lekkiej i cienkiej bielizny. Koszula płócienna funkcjonująca właśnie jako bielizna o prostym fasonie z szerokimi rękawami, wycięciem pod szyją związanym tasiemką lub troczkiem, na co dzień noszona była jedynie przez kobiety z ludu - wieśniaczki, pasterki, służebne. Do XIX w. zdobiono ją w stopniu minimalnym, w XVIII w. wykończenia zdobił ażurowy haft angielski. Z biegiem lat do koszuli dodano kołnierz i mankiety, na których panny haftowały swoje inicjały, lub napisy typu „Myślę o Tobie”, które dyskretnie ujawniały kawalerom w trakcie flirtowania. Do wyłonienia się czegoś na kształt bluzki, przyczyniła się moda romantyczna (1830-1850), kiedy to romantyczna suknia została podzielona na dwie różne – pod względem koloru czy użytej tkaniny – części przedzielone w talii paskiem. Wraz z rosnącą aktywnością zawodową kobiet, w stroju damskim wyłoniła się ozdobna w formie bluzka i prostsza spódnica. Niemal jednocześnie powstał kostium, w którym bluzka była najważniejszym dekoracyjnie elementem. Najbardziej strojną była jednak bluzka secesyjna. Cała uwaga kreatorów skupiała się wtedy na górze sylwetki, a więc na bluzce i na kapeluszu. W XX w. pojawiła się bluzka koszulowa, a w czasach wojen – mundurowa. Zaraz po II wojnie światowej niezwykle popularne były bluzki nylonowe, a niekiedy i jedwabne, szyte z czasz spadochronów wojskowych. Bluzki z tego okresu fasonem bardzo często nawiązywały do tych z XIX w. Ich użytkowniczki, chcąc czuć się w nich kobieco, ozdabiały je znowu zakładkami, marszczeniami, falbankami, fantazyjnymi kołnierzykami, a także różnego rodzaju haftem, pasmanterią czy guziczkami. Marta Galik