opis

Szmizjerka jest jednym z tych strojów, które cieszą się nieprzerwaną popularnością od ponad 100 lat. Samo słowo pochodzi od francuskiego „chemise” oznaczającego koszulę. Autorstwo sukienki przypisuje się Coco Chanel, pewniejsze jest jednak to, że przyczyniła się do rozpowszechnienia fasonu, niż do jego stworzenia. Stroje w stylu szmizjerki pojawiały się w modowych periodykach już na początku XX w., często jako ubiór przeznaczony do jazdy na rowerze. Bardziej kojarzono go jako uniform dla niań, pielęgniarek i kelnerek. Dopiero w latach 30. XX w. doceniono praktyczność tego stroju i wprowadzono do codziennej mody. Luźna, długa niby koszula uzyskała najmodniejszą w owym czasie sylwetkę i zdobienia. Złoty okres dla szmizjerki przypada na lata 50. XX w., kiedy Christian Dior zaprezentował światu „New Look”. Wtedy szmizjerki wzbogacono o obszerne spódnice na halkach i odmieniano je przez praktycznie wszystkie tkaniny i okazje. Na ten okres datowana jest sukienka z kolekcji Centralnego Muzeum Włókiennictwa. Wykonała ją łódzka krawcowa Czesława Kujawska. Szmizjerkę uszyto z białej tkaniny ozdobionej drobnym prążkiem w kolorze koralu i skrojono tak, żeby uzyskać jak najmniejsze straty w tkaninie. Sukienkę uszyto z prostokątów, które dopasowano do kształtu ciała ośmioma drobnymi pionowymi zaszewkami. Z racji tego, że tkanina jest nieelastyczna na środkowym szwie tyłu wykonano z zapasu tkaniny dużą kontrafałdę umożliwiającą użytkowniczce wygodne poruszanie się w obrębie klatki piersiowej. Całość uzupełniono o krótki rękaw i szeroki kładziony kołnierz. Przód zapinany jest na metalowe zatrzaski, które po stronie prawej przysłonięto czerwonymi plastikowymi guziczkami w formie kwiecistych wianków. W talii znajduje się obowiązkowy przy szmizjerce pasek, w tym wypadku wykonany z tej samej tkaniny, co sukienka.
Daniel Okrasa