opis

Huculski liżnik - nakrycie łóżka lub wersalki. Jego nazwa pochodzi od słowa "liżko", czyli łóżko. Dawniej Huculi zawijali się w takie tkaniny jak w kołdrę, kładli je również na wozy czy sanie lub pod drewniane siodła. Liżniki tkane są splotem płóciennym z grubej wełny z zastosowaniem lnianej osnowy (dawniej wełniana była również osnowa, z tym że cieńsza i mocniej skręcona), a następnie folowane i wyczesywane specjalną szczotką, dzięki czemu są włochate i puszyste. Tkane są na wąskich krosnach i zszywane z dwóch, jednakowych części; choć często ornament na obydwu częściach nie stanowi kontynuowanej całości. Współczesny cykl produkcji liżnika niewiele odbiega od tego z przełomu XIX i XX wieku. Przeznaczone są do tego celu specjalne domy tkacza, wyposażone w warsztaty tkackie, gdzie tka się i przechowuje wełnę w motkach. Najstarsze tkane były z wełny w naturalnych kolorach: białej, szarej i czarnej. Obecnie chętnie wprowadza się barwy ostre. Dominuje wzornictwo geometryczne - romby, a w ostatnich latach pasy. Pasy te powtarzają się rytmicznie na całej długości tkaniny. Tkanina zakończona frędzlami długości 6,5 cm.
Lidia Zganiacz