opis

Prezentowany obiekt to zielona tunika z lnianej tkaniny, drukowanej w regularnie rozmieszczone czarne grochy. Została zaprojektowana przez Jerzego Antkowiaka w ramach kolekcji Mody Polskiej na sezon lato 1993. Kolorowa tunika była przewidziana jako część sylwetki, a jej projekt można znaleźć w zbiorach Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi pod numerem inwentarzowym CMW 21851/Do/300. Projektowany strój składał się z żakietu w kolorze musztardowym, ciemnych spodni oraz owej wzorzystej tuniki. Tendencja do projektowania lnianych, kolorowych propozycji dla mężczyzn pojawiła się w Modzie Polskiej w latach 80. XX w. Stopniowo kojarzona z przedsiębiorstwem elegancja lansowana przez Stanisława Kudaja zmieniała swoje oblicze od momentu, kiedy do zespołu dołączyła Małgorzata Zembrzuska. Ukończyła ona projektowanie ubioru w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Uczelnia, założona w 1945 r., od początku istnienia uwzględniała kształcenie studentów w obszarach związanych z włókiennictwem, a funkcjonującym wówczas Zakładem Tkactwa i Tkaniny Odzieżowej kierowała profesor Regina Kańska-Piotrowska. W latach 50. XX w. rozwinęła się tam specjalizacja projektowania ubioru, na której rozwój istotny wpływ miała działalność Wandy Borowskiej i jej doświadczenie zdobyte w Centralnym Laboratorium Przemysłu Odzieżowego. Borowska w 1957 r. została kierownikiem nowo utworzonego Studium Odzieży. Po ukończonych studiach absolwenci PWSSP trafiali do różnych zakładów pracy – Małgorzata Zembrzuska dołączyła do zespołu Mody Polskiej, dzięki stypendiom fundowanym przez firmę. Jej podejście do mody męskiej, połączone od czasu do czasu z pomysłami Jerzego Antkowiaka, sprawiło, że propozycje dla mężczyzn od lat 70. XX w. aż do końca działalności Mody Polskiej wpisywały się w aktualne, często dosyć odważne tendencje, pojawiające się na zagranicznych wybiegach.
Aneta Dmochowska