Karta
Projekt sukni
| Nazwa | Wartość |
|---|---|
| twórczyni/twórca | Antkowiak Zbigniew Jerzy |
| wytwórnia | Moda Polska |
| data powstania | XX. 1993 |
| miejsce powstania | Polska - Warszawa |
| technika | rysunek odręczny; pismo odręczne |
| materiał | papier; flamaster; kredka (świecowa); długopis; cienkopis; ołówek |
| wymiary | 32,0 cm x 22,5 cm |
| prawa autorskie | © CMWŁ |
| numer inwentarza | CMW 21871/DO/320 |
opis
Projekt sukni autorstwa Jerzego Antkowiaka to propozycja projektanta dla Joanny Rawik przygotowana specjalnie na planowany występ we francuskiej Olimpii w 1993 r.
Joanna Rawik, to ur. W 1934 r. polska piosenkarka, aktorka i dziennikarka. Debiutowała na scenie muzycznej w latach 50. XX w. Ukończyła szkołę teatralną, pracowała w zawodzie, występując na deskach teatrów jako aktorka. Największą popularnością cieszyła się z końcem lat 60. XX w., kiedy to występowała śpiewając charakterystycznym, niskim głosem. Występowała zarówno w kraju jak i zagranicą.
Jerzy Antkowiak poznał Joannę Rawik przy okazji tworzenia strojów na wyjazd grupy tout Varsovie z widowiskiem Grand Musical de Varsovie do paryskiej Olympii. Olymipa to najstarszy, bo działającym od 1889 r. music-hall w Paryżu. Miały w nim miejsce występy muzyków, grup cyrkowych, baletów, przedstawienia operetek, a w latach 1929-44, wraz ze spadkiem zainteresowania formami ww. rozrywek, pełniła funkcję kina.
Jadwiga Grabowska zleciła Antkowiakowi zaprojektowanie kostiumów scenicznych dla Igi Cembrzyńskiej i ww. Joanny Rawik, głównych artystek widowiska.
Jak możemy przeczytać w książce J. Antkowiaka i A. L. Janas „Antkowiak. Niegrzeczny chłopiec polskiej mody”: „Jej kostium zaprojektowany na występy przez Jerzego miał zaskoczyć widzów. Gdy śpiewała jedną z piosenek, w finale odwracała się tyłem do publiczności i na chwile zastygała bez ruchu. Powstał więc pomysł, aby kreacja sceniczna odsłaniała plecy diwy. Z przodu grzecznie, z tyłu ekstrawagancko. Później modelki wielokrotnie mierzyły ten niezwykły strój tyłem do przodu. Jerzy Antkowiak miał wówczas wiele zabawy z nieświadomych kuriozalnej pomyłki dziewcząt.”
Marta Galik

