opis

Projekt kurtki damskiej typu budrysówka autorstwa Jerzego Antkowiaka to propozycja projektanta dla Mody Polskiej na potrzeby kolekcji na sezon jesienno-zimowy 1997/1998 r. Budrysówką nazywamy półformalne okrycie wierzchnie, dziś zarówno męskie jak i damskie, rodzaj krótkiego (o długościach sięgających od dł. przed kolano do połowy łydki) płaszcza, stworzonego z końcem XVIII w. na potrzeby marynarzy brytyjskiej marynarki wojennej. Od ponad wieku w zasadzie nie zmieniła swojego wyglądu, a jej cechami charakterystycznymi są: zapięcie na drewniane lub metalowe kołki i sznurkowe lub skórzane pętelki (bez problemu dające się zapiąć nawet w rękawicach), doszywany lub doczepiany na guziki obszerny kaptur (by objąć czapkę marynarza), wysoka stójka, dwie duże, naszywane kieszenie, wyraźnie zaznaczony w formie przodu i tyłu karczek oraz rodzaj użytej tkaniny – gruba, nieprzemakalna wełna. Przez długie lata budrysówki szyto z wełny pochodzącej z belgijskiego miasta Duffel, stąd jej oryginalna nazwa - duffle coat. Utrzymała się ona nawet po tym jak bardzo grubą i szorstką belgijską tkaninę w kremowym odcieniu, po licznych protestach, zastąpiono wełnami wyrabianymi w Yorkshire. Po drugiej wojnie światowej, angielski rząd poprosił o pomoc w sprzedaży nadwyżki ok. miliona sztuk budrysówek firmę „Harold & Fred Morrison” (późniejsza marka Gloverall). Firma, która specjalizowała się w handlu skórami, kombinezonami i bawełną, przyjęła propozycję. Wpuściła budrysówki na rynek po niewielkiej transformacji polegającej na zamianie podszewki na tkaninę w kratę, co nadało jej bardziej cywilnego charakteru. Pierwotnie budrysówki występowały tylko w kolorze beżowym. Firma Gloverall wprowadziła na rynek kurtki w kolorach czarnym, czerwonym i granatowym. Budrysówki, począwszy od l. 50. XX w., bardzo szybko zyskały popularność na rynku brytyjskim. W praktycznie niezmienionej formie sprzedawane są do dziś. Chodzą w niej w zasadzie wszyscy – od arystokratów po studentów na całym świecie.
Marta Galik