opis

Projekt sukni balowej autorstwa Jerzego Antkowiaka to propozycja projektanta dla Mody Polskiej na sezon letni w roku 1998. Z prawej strony, obok rozrysowanej sylwetki, widnieje odręczna adnotacja "SUKNIA BALOWA KRYNOLINKA (GORSET + DWIE WARSTWY DRAPERII). Krynoliną potocznie - i niesłusznie - określa się suknię poszerzającą sylwetkę w biodrach. W ujęciu historycznym, krynolina była elementem damskiego stroju, rodzajem spódnico-halki utrzymującej suknię właściwą dzięki usztywnieniu z włosia i trzymających jej konstrukcję fiszbinowych obręczy. Krynoliny, w europejskiej modzie, zaznaczyły swą obecność kilkukrotnie: najpierw w 2 poł. XVI w. i na pocz. w. XVII jako vertugalin, drugi raz w XVIII w., kiedy to przyjęły formę rogówki, a jako krynolina właściwa w XIX w. Na projekcie krynoliną Jerzy Antkowiak określił draperie ze schodzących jedna pod drugą nastroszonych falban z podwójnie złożonej tkaniny i przymarszczonej w miejscu szycia (tzw. „kapusty”). Do uzyskania tego efektu, jak widzimy w doczepionych do projektu próbkach tkanin, projektant zaproponował zastosowanie plastycznej tafty jedwabnej. Zaprojektowana suknia stanowi sztandarowy przykład kreacji balowej z drugiej połowy lat 90. XX w. Modne były wówczas wielkie bale i wystawne przyjęcia. Na parkietach królowały wydekoltowane kreacje z ogromnymi bufami i draperiami. Szyto je najczęściej z koronki, atłasu i tafty. Fasony miały podkreślać atuty figury. Panie, decydujące się na teatralne kreacje w wersji mini, projektant na łamach jednej z gazet przestrzegał, by sprawiły sobie suknie z odpowiednim wyprzedzeniem, "by przećwiczyć w krynolinie poruszanie się, siadanie, zarzucanie w tańcu, chodzenie po schodach. Jeśli będą z tym trudności, lepiej wzorem kreatorów: Galliano, Lacroix, Gaultier i innych uroczo mieszających style, połączyć ... krynolinę z tafty z elastyczną koszulką gimnastyczną ...". Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi jest w posiadaniu sukni wykonanej na podstawie tego właśnie projektu.
Marta Galik