opis

Wełna jako naturalny surowiec znana jest od najdawniejszych czasów. Zaczęto ją wykorzystywać jeszcze wcześniej niż len, którego uprawa była związana juz z osiadłym trybem życia naszych przodków. Ślady użytkowania wełny przez człowieka pochodzą sprzed 6000 lat. Hodowana przez człowieka udomowiona owca wywodzi się od skrzyżowania ras owiec dzikich. Starożytni Fenicjanie i Grecy prowadzili ożywiony handel wełną. Hodowlą owiec zajmowali się też Rzymianie, między innymi w Hiszpanii, gdzie powstały rasy najcenniejszych owiec - merynosów negretti. Wełne pozyskuje się z okrywy włosowej zwierzęcia. Całkowita okrywa włosowa owcy po zestrzyżeniu nie rozpada się, ponieważ jest sklejona wydzielinami skóry i stanowi zwarte runo owcze. Wełna zestrzyżona z owcy nosi nazwę "wełny żywej". Najdelikatniejszą wełnę otrzymuje się z owiec strzyżonych po raz pierwszy, jest to tzw. wełna jagnięca. Jakość wełny w runie nie jest całkowicie jednolita. Najlepsza wełna pochodzi z łopatek i boków, gorsze gatunki uzyskuje się z kończyn i podbrzusza. Wełnę wykorzystuje się do wyrobu wysokiej jakości tkanin, dzianin i włóknin. Stosuje się też mieszanki włókien wełnianych z innymi włóknami np. z bawełną, lnem lub jedwabiem. Mieszanki włókien są surowcem do wytwarzania dywanów, wykładzin podłogowych, kołder, koców, poduszek, filców odzieżowych. Mniej znanymi dostarczycielami wełny są także lamy i wielbłądy. Z wełny wielbłądziej i lam, wyrabiane są koce, poduszki i pasy terapeutyczne.
Magdalena Rosiak