opis

Wykonana w technice malowanego jedwabiu, nieprzedstawiająca kompozycja, której przestrzeń wypełnia pionowa forma o nieregularnych kształtach, ukształtowana jakby z wielobarwnych, zlewających się i nachodzących na siebie plam i pasowych form, jest jedną z dwunastu prac składających się na cykl „Całuny” zrealizowany w 2012 roku przez profesora Wojciecha Sadleya. Cykl, tak jak wszystkie prace artysty, poprzedziły liczne szkice i opracowania. Stanowi on spójną wypowiedź, w której temat przemijania, śmierci oraz zmartwychwstania przeplata się z pochwałą życia oraz starości. Dobór kolorów i materiałów jest u Sadleya zawsze intuicyjny. Dla artysty najważniejsza jest treść, na którą składają się jego myśli, wspomnienia i uczucia. Sadley często powraca w swej twórczości do tematu całunu, który ma dla artysty wymiar uniwersalny. Będący swego rodzaju śladem człowieka. „Całuny”, jak wiele dzieł Wojciecha Sadleya, skłaniają do refleksji nad tematem przemijania, który według artysty nie jest końcem, lecz jedynie etapem naszego życia.
Bratumiła Leligdowicz