Karta

następna karta poprzednia karta więcej opcji przejdź do udostępniania wizerunków
Wykonana techniką żakardową praca w rozmiarze normalnego koca o mięsistej fakturze pokrytego kolorową kratką kontrastującą z jasnoszarym tłem jest jedną z dwóch tkanin pt Kiedy rzeczy znajdą swoje miejsce zrealizowanych w warsztatach Muzeum Tkaniny w Tilburgu w Holandii według autorskiego rysunku artystki W regularności odręcznego rysunku kratki łączącego się z siatką wątku i osnowy pojawia się odkształcenie wzoru wprowadzające przestrzenną iluzję sugerującą ruch materiału Praca odnosi się do przedmiotu codziennego użytku jego powiązań z gestem i dotykiem błąd zaś pojawiający się w czymś co jest nam bliskie opatrzone i znajome stymuluje do stworzenia nowej indywidulanej interpretacji Artystka wychodzi od narzuconego układu linii siatki i kratki jej przewidywalnej struktury do nieograniczonej możliwości zakłóceń i pomyłek które mogą je zniekształcić zaprzeczając tym samym idei poszukiwania idealnego porządku 
brBratumiła Leligdowicz
dodaj do zamówienia
Dodano do zamówienia

Tkanina żakardowa

tytuł"Kiedy rzeczy znajdą swoje miejsce (zielony koc)"
twórczyni/twórcaBielawska Alicja
wytwórniaTextielLab,TextielMuseum, Tilburg, Holandia
data powstaniaXXI. 2013
miejsce powstaniaHolandia - Amsterdam (proj.)
technikażakard jednoraportowy, tkanina dwuosnowowa, wielowątkowa
materiałwełna, bawełna
wymiary195,0 cm x 166 (155,0 + 11 [2 x 5,5 - frędzle]) cm
prawa autorskieCMW - właścicielem praw
numer inwentarzaCMW 22246/W/2395

opis

Wykonana techniką żakardową praca, w rozmiarze normalnego koca o mięsistej fakturze pokrytego kolorową kratką kontrastującą z jasnoszarym tłem, jest jedną z dwóch tkanin pt. „Kiedy rzeczy znajdą swoje miejsce”, zrealizowanych w warsztatach Muzeum Tkaniny w Tilburgu w Holandii według autorskiego rysunku artystki. W regularności odręcznego rysunku kratki łączącego się z siatką wątku i osnowy pojawia się odkształcenie wzoru wprowadzające przestrzenną iluzję sugerującą ruch materiału. Praca odnosi się do przedmiotu codziennego użytku, jego powiązań z gestem i dotykiem, błąd zaś pojawiający się w czymś co jest nam bliskie, opatrzone i znajome stymuluje do stworzenia nowej indywidulanej interpretacji. Artystka wychodzi od narzuconego układu linii siatki i kratki, jej przewidywalnej struktury do nieograniczonej możliwości zakłóceń i pomyłek, które mogą je zniekształcić, zaprzeczając tym samym idei poszukiwania idealnego porządku.
Bratumiła Leligdowicz