opis

Bita śmietana stanowiła popularny składnik wielu dań przełomu XIX i XX wieku. Szczególnie często pojawiała się w leguminach, czyli deserach tamtego okresu. W książce kucharskiej, autorstwa żyjącej ówcześnie Lucyny Ćwierczakiewiczowej, znajdziemy także przepis na śmietanę bitą po turecku, bitą śmietanę z ryżem, poziomkami, a nawet kasztanami. Do jej przyrządzenia niezbędne było jednak odpowiednie naczynie. To prezentowane ma cylindryczny kształt, a do ubijana służą trzy perforowane dyski, które wprowadza się w ruch góra-dół. Nowy model wykonany z blachy, reklamowany był jako dużo bezpieczniejszy od poprzednich, szklanych. Sugerowano również, że każda pani domu będzie z niego zadowolona, ponieważ ubija śmietanę w zaledwie minutę. Jego zastosowanie było jednak szersze niż stworzenie piany z białek; nadawał się również do majonezu, kremu rosyjskiego, masła czy ajerkoniaku. Na tylnej części naczynia znajduje się sygnatura N D Co. oraz oznaczenie D.R.G.M. (Deutsches Reichs Gebrauchs Musterschutz) wskazujące, że wzór lub funkcja przedmiotu została oficjalnie zarejestrowana. Taki system wprowadzony został w 1891 roku i gwarantował ochronę praw autorskich przez okres trzech lat. Od końca października 1952 roku, wszystkie rejestracje oznaczano jako D.B.G.M.
Joanna Fijoł