opis

Kiedyś cerowanie związane było przede wszystkim z brakiem materiałów, niedostatkiem czy sentymentem, a panie przysiadały do tego zajęcia najczęściej w długie zimowe wieczory. Obecnie jest to już raczej kwestia ekologii oraz chęć sprzeciwu wobec masowej produkcji. Przyrządy do cerowania w formie drewnianych grzybków wciąż można kupić, jednak to na początku XX wieku naprawianie ubytków w ubraniach było prawdziwą sztuką. Maria Ochorowicz-Monatowa pisała, że choć cerowanie nie jest miłym zajęciem to jest niezbędne, by zachować ubiór w dobrym stanie. Każda dziewczynka już od najmłodszych lat zgłębiała tą sztukę, by w przyszłości móc należycie dbać o swoją odzież. Grzybek nadawał się do cerowania przede wszystkim pończoch. Po wybraniu cienkiej nitki bawełnianej, odpowiednio dobranej kolorystycznie, należało pończochę naciągnąć na grzybek. W cerowaniu ważne było, by nitki zawsze się krzyżowały, ale nie miały innego kierunku niż sam materiał. Po takim, odpowiednio przeprowadzonym procesie, bielizna była zdatna do użytku jeszcze przez długi czas.
Joanna Fijoł