opis

Kompozycja figuralna, z postacią kobiecą, która we wzniesionej prawej ręce trzyma niewielki parasol w kształcie stożka. Przedstawienie, zbudowane ze zgeometryzowanych form, dalekie od naturalizmu, łączy liryzm z subtelnym humorem. Skupia uwagę widza na urodzie struktur i barw tkackiej materii. Artystka posługuje się ręcznie przędzioną i barwioną naturalnymi barwnikami wełną i naturalnym oraz chemicznie barwionym sizalem, różnicuje fakturę. Zestawia barwy dopełniające – jaskrawą turkusowozieloną plamę parasola z szerokim, wypełnionym smugami, oranżoworudym pasem z lewej strony kompozycji. Kobiecą sylwetkę – na spokojnym ciepłym beżowym tle – buduje w gamie złamanych, zgaszonych kolorów szarawych i brunatnych. Strój wypełnia misternym rytmem drobnych plam, harmonijnych, uporządkowanych w zgodzie z możliwościami tkackiego warsztatu. Krystyna Wojtyna-Drouet (ur. 1926) studiowała w Akademii Sztuk Plastycznych w Warszawie. Wśród nauczycieli wymienia profesorów Eleonorę Plutyńską, Marka Włodarskiego, Mieczysława Szymańskiego a także Wandę Szczepanowską. W 1953 uzyskała dyplom w pracowni profesor Eleonory Plutyńskiej. W swej twórczości połączyła talent malarza z biegłością i wyrafinowaniem w operowaniu tkackim warsztatem. Jest współtwórczynią fenomenu nazwanego przez międzynarodową krytykę polską szkołą tkaniny. Jej gobeliny były prezentowane w prestiżowych salach ekspozycyjnych Europy i innych kontynentów. Była w grupie polskich twórców, którzy uczestniczyli w pierwszym Biennale internationale de la tapisserie w Lozannie, w 1962 (później jeszcze dwukrotnie – w 1969 i 1971). Tkaniny artystki były pokazywane w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi – na 2 i 6 Międzynarodowym Triennale Tkaniny (1975 i 1988) na wystawach indywidualnych (1971 i 2006). Uczestniczyły także wielokrotnie w przekrojowych wystawach współczesnej polskiej tkaniny artystycznej organizowanych przez muzeum.
Katarzyna Biłas