opis

Największy rozkwit stroju kurpiowskiego przypada na wiek XIX. Przyczynił się do tego rozwój rolnictwa, powszechna uprawa lnu i konopi, a także popularyzacja hodowli owiec. Strój kobiecy składał się wówczas z następujących elementów: nakrycia głowy, koszuli, gorsetu, kaftana, spódnicy, zapaski do pasa, zapaski naramiennej, obuwia i biżuterii. Czółko (cołko) to najbardziej rozpoznawalny element stroju kurpiowskiego z Puszczy Zielonej (okolice Myszyńca), noszony wyłącznie przez dziewczęta w czasie różnych uroczystości. Dawniej było elementem stroju weselnego – panny młodej i druhen. Ma charakterystyczny kształt. Jest to wydłużony prostokąt o zaokrąglonych kątach, ściśle opasujący głowę i przysłaniający część czoła. Wykonuje się je z tektury, oklejonej od zewnątrz aksamitem, a od środka płótnem. Krawędzie czółka obszywa się wstążkami, tasiemkami, a po jego lewej stronie przyczepia pęk sztucznych kwiatów, uzupełnionych niekiedy pawimi piórami.
Lidia Zganiacz