Karta
Tkanina podwójna
| Nazwa | Wartość |
|---|---|
| tytuł | "Eleonorze" |
| twórczyni/twórca | Markiewicz Małgorzata Rość Bernarda |
| data powstania | XXI. 2020 |
| miejsce powstania | Polska - Kraków (proj.), Szaciłówka [powiat sokólski](wyk.) |
| technika | tkanina podwójna dwuosnowowa o wzorze ręcznie wybieranym |
| materiał | wełna |
| wymiary | 240,0 cm x 143,0 cm x do wysokości + 2 x 10,0 (frędzla) cm |
| prawa autorskie | CMW - właścicielem praw |
| numer inwentarza | CMW 24336/W/2449 |
opis
Kompozycja należy do serii złożonej z trzech tkanin podwójnych, dedykowanych wybitnym badaczkom i propagatorkom tkaniny artystycznej oraz pracownikom Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi: Krystynie Kondratiuk, Halinie Jurdze, Annie Meyro, a także Eleonorze Plutyńskiej - uznanej artystce medium tkaniny i legendarnej pedagożce. Projekt polega na reinterpretacji tekstów źródłowych i ich redakcji we współczesnym kontekście. Tradycyjna, uznana za ludową, technika tkaniny dwuosnowowej, dwuwątkowej wnosi aktualne treści. Tkaniny zostały zaprojektowane i zrealizowane specjalnie z okazji jubileuszu 60-lecia CMWŁ.
Cytowany i redagowany na tkaninie tekst pochodzi z nekrologu Eleonory Plutyńskiej.
Motywy bordiury inspirowane wzorem tkaniny podwójnej "Festiwal" Eleonory Plutyńskiej.
Małgorzata Markiewicz (ur. 1979 w Krakowie) – artystka działająca na polu tkaniny artystycznej, rzeźby, fotografii i sztuki wideo, pedagog Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W latach 1999-2004 studiowała w Pracowni Działań Medialnych prof. Antoniego Porczaka na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Studia ukończyła dyplomem z wyróżnieniem. Należała do grupy feministycznej grzenda.pl oraz Stowarzyszenia Artystycznego „Ośrodek Zdrowia". W latach 2014-2015 odbyła niezależny, roczny kurs podyplomowy na uczelni Konstfack w Sztokholmie. W 2015 roku obroniła doktorat na wydziale rzeźby krakowskiej ASP. Działania artystyczne Markiewicz, często o performatywnym charakterze, mają silny związek z medium tkaniny. Artystka wykorzystuje ubrania, obiekty ręcznie dziergane i różnego rodzaju tkaniny, by stworzyć prace o mocnym i czytelnym przekazie. Komentarz odnosi się do stereotypowo utrwalonej w kulturze roli kobiet i tego, co powszechnie jest uważane za kobiece.
Monika Kowalczyk
