opis

Kocyk bawełniany wyprodukowany w Zakładach Przemysłu Bawełnianego im. F. Dzierżyńskiego "Eskimo" w Łodzi. Kocyk ten w latach 70 i 80 XX w. był dość powszechnym wzorem produkowanym w fabryce na masową skalę. Ale nie zawsze tak było jeśli chodzi o koce. Pierwotnie wszelkie okrycia ciała człowieka były raczej dobrej luksusowym i stanowiły swojego rodzaju wyróżnik społeczny. Już od najdawniejszych czasów ludzie poszukiwali metody na ochronienie się przed zimnem. Pierwotnie w tym celu używano jedynie dostępnych skór zwierzęcych. W badaniach archeologicznych znane są odkrycia zachowanych skór pozszywanych ze sobą, tak aby zwiększyć powierzchnię ówczesnego „koca”. Z biegiem lat unowocześniano obróbkę okryć pochodzenia zwierzęcego. Kiedy tryb życia człowieka zmienił się na bardziej osiadły, zaczęto korzystać już nie tylko ze skór zwierząt dzikich, ale ówcześni ludzie wypracowali technologię obróbki skór zwierząt domowych, w szczególności takich jak np. owca, gdzie oprócz skóry można było pozyskać także wełnę. Z wełny nauczono się tkać tkaniny i w ten sposób nowy surowiec zyskał powszechne uznanie, a tego typu cieple, wełniane koce stały się popularne zarówno w fenickich miastach, jak i w Rzymie, gdzie starożytni mieszkańcy nauczyli się tworzyć centony czyli koce z grubej tkaniny. Koce te były tak ściśle tkane, że nie przepuszczały powietrza, a zdarzało się również, że ze względu właśnie na tę właściwość służyły także do…gaszenia ognia.
Magdalena Rosiak