opis

Juliusz Kunitzer to bardzo kontrowersyjna postać. Zginął 30 września 1905 roku, od kul z rewolweru w tramwaju na zbiegu ulic Piotrkowskiej i Nawrot. Jego zabójca w sądzie krzyczał: „Tak! Ja zabiłem Juliusza Kunitzera, gdyż nie mogłem znieść, że przez tego człowieka setki robotników cierpi nędzę”. Jednocześnie Kunitzer był mocno zaangażowany w działalność dobroczynną. Do Łodzi Juliusz Kunitzer przybył w połowie lat 60. XIX w. gdzie podjął pracę w fabryce wyrobów bawełnianych Edwarda Hentschla, W 1870 r. rozpoczął działalność na własny rachunek. 10 lat później formalnie związał się z Juliuszem Heinzlem tworząc Dom Handlowy „Heinzel i Kunitzer”, który w 1889 r. został przekształcony w „Towarzystwo Akcyjne Wyrobów Bawełnianych Heinzel i Kunitzer”. Działalność przekształciła Widzew w podmiejską, przemysłową nieformalną dzielnicę Łodzi. Wraz z budynkami fabrycznymi powstawała też infrastruktura mieszkaniowo-socjalna dla robotników „Widzewskiej Manufaktury”, m.in. wzniesiono tu kolonię 150 drewnianych domów robotniczych zwanych domkami kunitzerowskimi. Juliusz Kunitzer angażował się w szereg akcji dobroczynnych i społecznych - był najpierw wiceprezesem (1894-1895), a następnie prezesem Łódzkiego Chrześcijańskiego Towarzystwa Dobroczynności (od września 1895 do śmierci). W 1890 r. z jego inicjatywy, finansowanie zakładowej Kasy Chorych zostało w całości przejęte przez fabrykę. Pełne finansowanie Kasy było ewenementem nie tylko w Łodzi. Zasadą w innych fabrykach było raczej dopłacanie do składek robotników na Kasy. Warto przypomnieć również, że był głównym inicjatorem uruchomienia miejskiej i podmiejskiej komunikacji tramwajowej w Łodzi.
Marcin Gawryszczak