opis

W pracy Bez tytułu, nagrodzonej Złotym Medalem 17. Międzynarodowego Triennale Tkaniny, Basak skupia się na utraconej więzi człowieka z naturą, co następuje w miarę jego dorastania. Ta delikatna i zwiewna tkanina złożona jest z kilku scen zakomponowanych w sposób znany z tradycji dawnego malarstwa – w poziome pasy odpowiadające różnym czasowościom. Bohaterkami tkaniny są kobiety, których sylwetki wykonane są na podobieństwo obrazu negatywowego, co budzi skojarzenia z analogową fotografią z dawnych lat. W swoich pracach przywołuje przeszłość: wspomnienie kobiet z poprzednich epok, które wyrażały swoje odczucia i wyobrażenia za pomocą haftu kantha (jedna z najstarszych form haftu i rzemiosła, pochodząca ze wschodnich regionów Indii). Do dziś, w wolnym czasie, tradycję tę kultywują kobiety z rodzinnej wioski artystki, które w ten sposób kontynuują ludową opowieść przekazując tradycję swoim córkom. Ponadto, do haftu kantha wykorzystywane są używane ubrania i niepotrzebne już tkaniny – podobnie i w tej pracy artystka posłużyła się resztkami tkanin porównując je do losu kobiet w rodzinnych stronach. Basak nie wykorzystuje jedynie tamtych technik, ale zawsze stara się pokazać „dziewczyńską opowieść”, której szycie ręczne i haft są ważnymi elementami jako rzemiosło typowo kobiece.

Moumita Basak (ur. 1996) pochodzi z niewielkiej wioski Burdwan w Zachodnim Bengalu w Indiach, gdzie mieszka i pracuje. Artystka jest absolwentką malarstwa na Government Collage of Art and Craft w Kalkucie. W 2022 r. brała udział w programie rezydencyjnym dla młodych wschodzących artystów Khoj Peeers Residency w Delhi, a także prezentowała swoje prace na Annual Exhibition w Birla Academy of Art and Culture w Kalkucie. Rok wcześniej została laureatką stypendiów Shilpachariya Zainul Abedin oraz Ajay Bankim Memorial. Uczestniczyła w wystawach towarzyszących KCC Art Fair, Workshop River Festival, Prinsep Ghat w Kalkucie, a także w edycji studenckiej Biennale w Koczin (2021).

Magdalena Ziółkowska