opis

Gobelin z 1965 roku „Kobiety” to jedna z wielu kompozycji figuralnych w twórczości Krystyny Wojtyny-Drouet. Artystka ujmuje trzy smukłe kobiece postaci w uproszczeniu, w groteskowej stylizacji; odrealnia je, wprowadza nutę poezji i humoru. Mają dalekie od naturalizmu, wielobarwne twarze i dłonie oraz dziwaczne nakrycia głowy, wnoszące do kompozycji duże kolorowe plamy. Pomiędzy postaciami wiotkie, delikatne stylizowane motywy roślinne. Artystka umieściła je na jasnym tle – wypełnionym wątkami niebarwionej wełny i niebarwionego sizalu. Używa farbowanej organicznymi barwnikami ręcznie nierówno przędzionej mięsistej wełny, uzyskuje fakturę grubego ziarna na powierzchni tkaniny. Krystyna Wojtyna-Drouet (ur. 1926) studiowała w Akademii Sztuk Plastycznych w Warszawie. W 1953 uzyskała dyplom w pracowni profesor Eleonory Plutyńskiej. W twórczości połączyła talent malarza z biegłością i wyrafinowaniem w operowaniu tkackim warsztatem. Jest współtwórczynią fenomenu nazwanego przez międzynarodową krytykę, w drugiej połowie XX w., polską szkołą tkaniny. Jej gobeliny były prezentowane w prestiżowych salach ekspozycyjnych Europy i innych kontynentów. Była w grupie polskich twórców, którzy uczestniczyli w pierwszym Biennale internationale de la tapisserie w Lozannie, w 1962 (później jeszcze dwukrotnie, w 1969 i 1971). Tkaniny artystki były pokazywane w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi – na 2 i 6 Międzynarodowym Triennale Tkaniny (1975 i 1988) na wystawach indywidualnych (1971 i 2006), a także wielokrotnie na przekrojowych muzealnych wystawach współczesnej polskiej tkaniny artystycznej.
Katarzyna Biłas