opis

Kompozycja wykonana w technice gobelinu, wypełniona w siedmiu pionowych, prostokątnych polach, tekstem „Trenów” Jana Kochanowskiego tkanym majuskułowymi literami nawiązującymi do tykwy, z dekoracyjnie stylizowanymi motywami zwierzęcymi roślinnymi i portretem poety linearnie rozmieszczonymi w tekście jak przerywniki w rękopisie, jest monumentalną kompozycją, którą Barbara Falkowska własnoręcznie utkała na Biennale w Lozannie. Artystka „wykuwając” tekst niczym w kamiennym nagrobku, oddała w tej tkaninie rytmikę dźwięków, które słyszała czytając „Treny” - uderzeń dłuta o kamień czy też dzwonienie kropel deszczu dzwoniących o szyby. Kompozycja ta uderza misternością wykonania i karkołomną pracą – artystka tkała ją przez rok, często po 11-12 godzin dziennie. Oprócz zamiłowania do poezji Kochanowskiego przejawia się tu również, znamienne dla twórczości Falkowskiej, umiłowane świata przyrody, w którym artystka wyraża się w piękny i niepowtarzalny sposób. Swoją małą historię ma też obecna w realizacji fretka – Barbara Falkowska kiedyś opowiedziała: „Robiłam „Treny” i przyszła znajoma z fretką. „Dlaczego nie wytkasz fretki? To zwierzę renesansowe”. I jest fretka”.
Bratumiłą Leligdowicz