opis

Tradycyjny, męski strój ludowy przestał być powszechnie noszony już po pierwszej wojnie światowej, a w latach 50. XX wieku zdobycie nawet jego pojedynczych elementów było bardzo trudne. Okryciem zimowym była burka, z grubego, brązowego sukna, z przypinanym na guziki kapturem o owalnym kształcie. Kaptur podszyty był bawełnianą podszewką i ozdobiony szamerunkiem ze sznurka, pełniącego jednocześnie rolę troków do zawiązywania. Burka miała zapięcie imitujące dwurzędowe, ale była zapinana tylko na jeden rząd dużych, okrągłych guzików. Na plecach w talii miała dużą, dwuczęściową klapkę, zapinaną na guziki – z możliwością regulowania szerokości – oraz rozcięcie, również połączone guzikami. Pod szyją była wykończona dwuczęściowym, wykładanym kołnierzem. Posiadała 4 wpuszczane kieszenie przysłonięte klapkami – na piersiach dwie pionowe, poniżej talii dwie proste. Rękawy z imitacją mankietu, miały naszytą patkę zapinaną na pojedynczy guzik. Wszystkie brzegi i ozdoby burki przeszyte były cienką nitką.
Lidia Zganiacz