opis

Początkowo zamiast spódnic zakładano dwa fartuchy – z przodu i z tyłu, stąd być może spódnice określano mianem fartuchów. Ponadto ich nazwy wywodziły się często od tkaniny, z której je wykonano. Przeważnie szyto je z tkanin samodziałowych, wśród których dominowała na tym terenie tkanina rąbkowa – delikatne, bardzo cienkie płótno lniane, uzupełnione grubą, bawełnianą nicią fabryczną użytą do wyrabiania wzoru. Zamożne kobiety szyły także spódnice z tkanin fabrycznych – wzorzystych tybetów (tkanin wełnianych) i kretonów (tkanin bawełnianych). Spódnice te były suto marszczone, w górnej części miały niezbyt szeroką oszewkę, a przeciągnięty przez nią sznurek pozwalał dopasować spódnicę do figury kobiety. Czasami obszywano je na dole aksamitnymi taśmami. Pod wierzchnie spódnice zakładano zwykle dwie-trzy spodnie, przeważnie z płótna samodziałowego. Pierwsza (najbliższa ciału) była najwęższa – około 2 m szerokości, druga i trzecia – miały ponad 3 metry.
Lidia Zganiacz