opis

Chustka na głowę zakładana na czepek, wykonana z białego tiulu fabrycznego i ozdobiona ręcznie haftem, przy zastosowaniu techniki przewlekania. W technice tej używano najprostszego ze ściegów – ściegu za igłą, przewlekając nitkę przez oczka tiulu, zgodnie ze strukturą jego splotu, najczęściej w kierunku pionowym lub skośnym. Zwykle nitka zakrywała co drugie oczko, choć czasami pomijano dwa lub więcej oczek. W ten sposób powstawały nie tylko ornamenty linearno-pasowe, ale także kontury motywów: figur geometrycznych lub zgeometryzowanych wzorów roślinnych. Powierzchnię większych elementów zapełniano ułożonymi ściśle obok siebie ściegami za igłą. Do haftu używano białych nici bawełnianych, a ich grubość zależała od wielkości oczek tiulu. Motywy wzoru rozmieszczano w narożach, wzdłuż brzegów, a czasami rozrzucano w równych odstępach na pozostałej powierzchni chustki. Wykończenie brzegów stanowiły często półkoliste ząbki, wykonane ściegiem dzierganym – po wykonaniu haftu nadmiar tiulu na brzegach wycinano. W kulturze ludowej wyszycia na tiulu wykonywane były na kryzach, fartuchach, szalach, czepcach i chustkach.
Lidia Zganiacz